• به دلیل همه گیری کرونا کودکان بیشتر وقت شان را در خانه میگذرانند، مهدکودک یا مدرسه نمی روند و خیلی از تفریح هایشان هم کم شده.است.
  • یکی از دلایل اضطراب بچه ها اضطراب والدین است، اضطراب خودمان را کنترل کنیم.
  • بچه ها با توجه به سن شان ممکن است درک دقیقی از وقایع نداشته باشند که این اضطراب را بیشتر می کند.
  • اضطراب و احساس ناامنی می تواند خودش را به  شکل های متفاوتی نشان دهد. بعضی پرخاشگر و بهانه گیر می شوند، بعضی لجباز، بعضی به رفتارهای دوره کوچکی خود برمی گردند، مثلا شب ادراری پیدا می کنند و به والدین می چسبند و...
  • بگذاریم بچه ها حرف بزنند، با حوصله به حرف هایشان گوش بدهیم و ازآنها بخواهیم که احساسات شان را بیان کنند.
  • از بچه ها بپرسیم «چی نگرانت کرده؟ از چیزی ترسیدی؟ بیا راجع به آن صحبت کنیم».
  • با بچه ها همدلی کنیم، به آن ها نگوییم چه حسی باید داشته باشند یا نباید داشته باشند. حس هایشان رو همانطورکه هستند، قبول کنیم.
  • از بچه ها بپرسیم در مورد کرونا چه می دانند و بعد از این که خوب به حرف هایشان گوش کردیم، با توجه به سن شان اطلاعات شان را  به صورت خوش بینانه اصلاح کنیم.
  • آمار مرگ را به بچه ها ندهیم.
  • بچه ها نباید مکررا با اخبار بد مواجهه داشته باشند.
  • مراقبت های بهداشتی را به بچه ها آموزش دهیم.
  • آموزش مراقبت های بهداشتی  به بچه ها در قالب بازی نتیجه بهتری دارد.
  • به بچه ها احساس امنیت دهیم که مراقبشان هستیم.
  • به بچه ها بگوییم که حتی اگر کسی بیمار شود، دکترها از او مراقبت می کنند.
  •  اگر قرنطینه رفتیم یا بیمار شدیم، حتما تماس تلفنی روزانه با کودک داشته باشیم.
  • بچه ها باید برنامه روزانه خود را داشته باشند.
  • اگر فعالیت های خارج از خانه کم شده، می توان کارهایی را در خانه انجام داد. درس خواندن، بازی کردن، نقاشی کشیدن و...
  • درس خواندن در خانه علاوه بر انجام تکالیف مدرسه، باعث می شود کودک سرگرم شده، احساس امنیت کند و یک فعالیت روزانه داشته باشد.
  • به بچه ها اجازه دهیم تا حدی که می توانند در کارهای خانه به ما کمک کنند.
  • به بچه ها اجازه تصمیم گیری در مورد نوع خوردن و پوشیدن دهیم.
  • به بچه ها نشان دهیم که آنها هم می توانند کاری بکنند که اوضاع  بهتر شود.
  • بعضی از بچه ها به خصوص آنهایی که بیش فعالی، کمبود توجه و .. دارند، آسیب پذیرترند.
  • اگر کودک ما تحت درمان بوده و دارو مصرف می کرده، نباید داروهایش قطع شود.
  • بچه ها را تشویق به بازی و کشیدن نقاشی کنیم.
  • بچه ها گاهی احساسات شان را در بازی تخلیه می کنند.
  • زمان بیشتری به بچه ها اختصاص داده و همبازی آنها شویم.
  • به بچه ها فرصت دهیم فکرها و احساسات خود را بگویند.
  • بعضی از بچه ها بدقلق می شوند و به رفتارهای دوره کوچکی شان برمی گردند. صبور باشیم، دعوایشان نکنیم و حمایت مان را بیشتر کنیم.
  • اگر کودک پرخاشگری دارد، حواسش را پرت کنیم یا رفتار دیگری به او پیشنهاد دهیم.
  • اگر کودک اضطراب زیادی دارد، خواب و خوراکش تحت تاثیر قرار گرفته و راهکارهای ما به نتیجه نرسیده و با گذشت زمان بهتر نشده، موضوع را با پزشک، روانشناس یا روانپزشک در میان بگذاریم.

منبع: وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی